Abese Suresi سورة عبس

عَبَسَ وَتَوَلّٰىۙ ﴿١﴾

Abese ve tevella.

(Peygamber), ötürü yüzünü ekşitti ve geri döndü.

اَنْ جَٓاءَهُ الْاَعْمٰىۜ ﴿٢﴾

En caehul a'ma.

âmânın kendisine gelmesinden

وَمَا يُدْر۪يكَ لَعَلَّهُ يَزَّكّٰىۙ ﴿٣﴾

Ve ma yudrike leallehu yezzekka.

(Rasûlüm! Onun halini) sana kim bildirdi! Belki o temizlenecek

اَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرٰىۜ ﴿٤﴾

Ev yezzekkeru fe tenfeahuz zikra.

yahut öğüt alacak da o öğüt ona fayda verecek.

اَمَّا مَنِ اسْتَغْنٰىۙ ﴿٥﴾

Emma menistagna.

Kendini (sana) muhtaç görmeyene gelince,

فَاَنْتَ لَهُ تَصَدّٰىۜ ﴿٦﴾

Fe ente lehu tesadda.

sen ona yöneliyorsun.

وَمَا عَلَيْكَ اَلَّا يَزَّكّٰىۜ ﴿٧﴾

Ve ma aleyke ella yezzekka.

Oysa ki onun temizlenip arınmasından sen sorumlu değilsin.

وَاَمَّا مَنْ جَٓاءَكَ يَسْعٰىۙ ﴿٨﴾

Ve emma men caeke yes'a.

Fakat koşarak ve sana gelenle de

وَهُوَ يَخْشٰىۙ ﴿٩﴾

Ve huve yahşa.

(Allah'tan) korkarak

فَاَنْتَ عَنْهُ تَلَهّٰىۚ ﴿١٠﴾

Fe ente anhu telehha.

ilgilenmiyorsun.

كَلَّٓا اِنَّهَا تَذْكِرَةٌۚ ﴿١١﴾

Kella inneha tezkirah.

Hayır, şüphesiz bunlar (ayetler ), bir öğüttür.

فَمَنْ شَٓاءَ ذَكَرَهُۢ ﴿١٢﴾

Fe men şae zekerah.

Dileyen ondan ( Kur'an'dan ) öğüt alır.

ف۪ي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍۙ ﴿١٣﴾

Fi suhufin mukerrameh.

Tertemiz kılınmış mukaddes sahifelerde (yazılı)

مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍۙ ﴿١٤﴾

Merfuatin mutahherah.

yüce makamlara kaldırılmış,

بِاَيْد۪ي سَفَرَةٍۙ ﴿١٥﴾

Bi eydi seferah.

katiplerin elleriyle ( yazılıp )

كِرَامٍ بَرَرَةٍۜ ﴿١٦﴾

Kiramin berarah.

değerli ve itaatkar meleklerin.

قُتِلَ الْاِنْسَانُ مَٓا اَكْفَرَهُۜ ﴿١٧﴾

Kutilel insanu ma ekferah.

Kahrolası insan! Ne inkârcıdır!

مِنْ اَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُۜ ﴿١٨﴾

Min eyyi şey'in halakah.

Allah onu neden yarattı?

مِنْ نُطْفَةٍۜ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُۙ ﴿١٩﴾

Min nutfeh, halakahu fe kadderah.

Bir nutfeden (spermadan) yarattı da ona şekil verdi.

ثُمَّ السَّب۪يلَ يَسَّرَهُۙ ﴿٢٠﴾

Summes sebile yesserah.

Sonra ona yolu kolaylaştırdı.

ثُمَّ اَمَاتَهُ فَاَقْبَرَهُۙ ﴿٢١﴾

Summe ematehu fe akberah.

Sonra onun canını aldı ve kabre soktu.

ثُمَّ اِذَا شَٓاءَ اَنْشَرَهُۜ ﴿٢٢﴾

Summe iza şae enşerah.

Sonra dilediği bir vakitte onu yeniden diriltir.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَٓا اَمَرَهُۜ ﴿٢٣﴾

Kella lemma yakdı ma emerah.

Hayır! (İnsan) Allah'ın emrettiğini yapmadı.

فَلْيَنْظُرِ الْاِنْسَانُ اِلٰى طَعَامِه۪ۙ ﴿٢٤﴾

Felyanzuril insanu ila taamih.

İnsan, yediğine bir baksın!

اَنَّا صَبَبْنَا الْمَٓاءَ صَباًّۙ ﴿٢٥﴾

Enna sabebnel mae sabba.

Şöyle ki: Yağmurlar yağdırdık.

ثُمَّ شَقَقْنَا الْاَرْضَ شَقاًّۙ ﴿٢٦﴾

Summe şekaknel arda şakka.

Sonra toprağı göz göz yardık da

فَاَنْبَتْنَا ف۪يهَا حَباًّۙ ﴿٢٧﴾

Fe enbetna fiha habba.

oradan ekinler bitirdik.

وَعِنَباً وَقَضْباًۙ ﴿٢٨﴾

Ve ineben ve kadba.

Üzüm bağları, sebzeler,

وَزَيْتُوناً وَنَخْلاًۙ ﴿٢٩﴾

Ve zeytunen ve nahla.

zeytin ve hurma ağaçları,

وَحَدَٓائِقَ غُلْباًۙ ﴿٣٠﴾

Ve hadaika gulba.

iri ve sık ağaçlı bahçeler,

وَفَاكِهَةً وَاَباًّۙ ﴿٣١﴾

Ve fakiheten ve ebba.

meyveler ve çayırlar.

مَتَاعاً لَكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۜ ﴿٣٢﴾

Metaan lekum ve li en'amikum.

(Bütün bunlar) sizi ve hayvanlarınızı yararlandırmak içindir.

فَاِذَا جَٓاءَتِ الصَّٓاخَّةُۘ ﴿٣٣﴾

Fe iza caetis sahhah.

Kulakları sağır eden o ses geldiğinde,

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ اَخ۪يهِۙ ﴿٣٤﴾

Yevme yefirrul mer'u min ehih.

İşte o gün kişi kardeşinden kaçar.

وَاُمِّه۪ وَاَب۪يهِۙ ﴿٣٥﴾

Ve ummihi ve ebih.

Annesinden, babasından,

وَصَاحِبَتِه۪ وَبَن۪يهِۜ ﴿٣٦﴾

Ve sahıbetihi ve benih.

eşinden ve çocuklarından.

لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْن۪يهِۜ ﴿٣٧﴾

Li kullimriin minhum yevmeizin şe'nun yugnih.

O gün, herkesin kendine yetip artacak bir derdi vardır.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌۙ ﴿٣٨﴾

Vucuhun yevmeizin musfirah.

O gün bir takım yüzler parlak,

ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌۚ ﴿٣٩﴾

Dahıketun mustebşirah.

güleç ve sevinçlidir.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۙ ﴿٤٠﴾

Ve vucuhun yevmeizin aleyha gaberah.

Yine o gün birtakım yüzleri de keder bürümüş,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌۜ ﴿٤١﴾

Terhekuha katerah.

hüzünden kapkara kesilmiştir.

اُو۬لٰٓئِكَ هُـمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

Ulaike humul keferetul fecerah.

İşte bunlar kâfirlerdir, günahkârlardır.