Evden Çıkarken: Sapmaktan Sığınma
Peygamberimiz evinden çıkınca gözünü göğe kaldırıp bunu söylerdi.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ، أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ، أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ، أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَيَّ
Allâhümme innî eûzü bike en edılle ev udalle, ev ezille ev üzelle, ev azlime ev uzleme, ev echele ev yüchele aleyy.
Allahım! Yolumu şaşırmaktan ya da saptırılmaktan, ayağımın kaymasından ya da kaydırılmaktan, zulmetmekten ya da zulme uğramaktan, cahillik etmekten ya da bana cahillik edilmesinden sana sığınırım.
Kaynak: Ebû Dâvûd, Edeb (5094); Tirmizî, Daavât (3427); Nesâî, İstiâze (5486); İbn Mâce, Duâ (3884); Ümmü Seleme rivayeti