Fecr Suresi سورة الفجر

وَالْفَجْرِۙ ﴿١﴾

Vel fecr.

Fecre yemin ederim ki,

وَلَيَالٍ عَشْرٍۙ ﴿٢﴾

Ve leyalin aşr.

on geceye (haccın on gecesine), yemin ederim ki,

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِۙ ﴿٣﴾

Veş şef'ı vel vetr.

çifte ve teke, yemin ederim ki,

وَالَّيْلِ اِذَا يَسْرِۚ ﴿٤﴾

Vel leyli iza yesr.

(her şeyi karanlığı) ile örttüğü an geceye yemin ederim ki,

هَلْ ف۪ي ذٰلِكَ قَسَمٌ لِذ۪ي حِجْرٍۜ ﴿٥﴾

Hel fi zalike kasemun lizi hicr.

bunlarda akıl sahibi için elbette birer yemin (değeri) vardır.

اَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍۙۖ ﴿٦﴾

E lem tere keyfe feale rabbuke bi ad.

Görmedin mi, Rabbin ne yaptı Âd kavmine;

اِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِۙۖ ﴿٧﴾

İreme zatil ımad.

direkleri (yüksek binaları) olan,

اَلَّت۪ي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِۙۖ ﴿٨﴾

Elleti lem yuhlak misluha fil bilad.

ülkelerde benzeri yaratılmamış İrem şehrine,

وَثَمُودَ الَّذ۪ينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِۙۖ ﴿٩﴾

Ve semudelleziyne cabussahre bil vad.

o vadide kayaları yontan Semûd kavmine,

وَفِرْعَوْنَ ذِي الْاَوْتَادِۙۖ ﴿١٠﴾

Ve fir avne zil evtad.

kazıklar (çadırlar, ordular) sahibi Firavun'a!

اَلَّذ۪ينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِۙۖ ﴿١١﴾

Ellezine tagav fil bilad.

Ki onların hepsi ülkelerinde azgınlık ettiler.

فَاَكْثَرُوا ف۪يهَا الْفَسَادَۙۖ ﴿١٢﴾

Fe ekseru fihel fesad.

Oralarda kötülüğü çoğalttılar.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍۙۖ ﴿١٣﴾

Fe sabbe aleyhim rabbuke sevta azab.

Bu yüzden Rabbin onların üstüne azap kamçısı yağdırdı.

اِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِۜ ﴿١٤﴾

İnne rabbeke le bil mirsad.

Çünkü Rabbin (her an) gözetlemededir.

فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰيهُ رَبُّهُ فَاَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبّ۪ٓي اَكْرَمَنِۜ ﴿١٥﴾

Fe emmel insanu iza mebtelahu rabbuhu fe ekremehu ve na'amehu fe yekulu rabbi ekremen.

Fakat insan, Rabbi kendisini imtihan edip de ikramda bulunduğunda ve bol nimet verdiğinde «Rabbim bana ikram etti» der.

وَاَمَّٓا اِذَا مَا ابْتَلٰيهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبّ۪ٓي اَهَانَنِۚ ﴿١٦﴾

Ve emma iza mebtelahu fe kadere aleyhi rızkahu fe yekulu rabbi ehanen.

Onu imtihan edip rızkını daralttığında ise «Rabbim beni önemsemedi» der.

كَلَّا بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَت۪يمَۙ ﴿١٧﴾

Kella bel la tukrimunel yetim.

Hayır! Doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz,

وَلَا تَحَٓاضُّونَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْك۪ينِۙ ﴿١٨﴾

Ve la tehaddune ala taamil miskin.

yoksulu yedirmeye birbirinizi teşvik etmiyorsunuz.

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ اَكْلاً لَماًّۙ ﴿١٩﴾

Ve te'kulunet turase eklen lemma.

Haram helâl demeden mirası yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُباًّ جَماًّۜ ﴿٢٠﴾

Ve tuhıbbunel male hubben cemma.

Malı aşırı biçimde seviyorsunuz.

كَلَّٓا اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكاًّ دَكاًّۙ ﴿٢١﴾

Kella iza dukketil ardu dekken dekka.

Ama yeryüzü parça parça döküldüğü,

وَجَٓاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفاًّ صَفاًّۚ ﴿٢٢﴾

Ve cae rabbuke vel meleku saffen saffa.

Rabbin geldiği ve melekler saf saf dizildiği zaman (her şey ortaya çıkacaktır).

وَج۪ٓيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ وَاَنّٰى لَهُ الذِّكْرٰىۜ ﴿٢٣﴾

Ve cie yevmeizin bi cehenneme yevmeizin yetezekkerul insanu ve enna lehuz zikra.

O gün cehennem getirilir, insan yaptıklarını birer birer hatırlar. Fakat bu hatırlamanın ne faydası var!

يَقُولُ يَا لَيْتَن۪ي قَدَّمْتُ لِحَيَات۪يۚ ﴿٢٤﴾

Yekulu ya leyteni kaddemtu li hayati.

(İşte o zaman insan:) «Keşke bu hayatım için bir şeyler yapıp gönderseydim!» der.

فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُٓ اَحَدٌۙ ﴿٢٥﴾

Fe yevmeizin la yuazzibu azabehu ehad.

Artık o gün, Allah'ın edeceği azabı kimse edemez.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُٓ اَحَدٌۜ ﴿٢٦﴾

Ve la yusiku ve sakahu ehad.

O'nun vuracağı bağı kimse vuramaz.

يَٓا اَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُۗ ﴿٢٧﴾

Ya eyyetuhen nefsul mutmainneh.

Ey huzura kavuşmuş insan!

اِرْجِع۪ٓي اِلٰى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةًۚ ﴿٢٨﴾

İrcii ila rabbiki radıyeten mardıyyeh.

Sen O'ndan hoşnut, O da senden hoşnut olarak Rabbine dön.

فَادْخُل۪ي ف۪ي عِبَاد۪يۙ ﴿٢٩﴾

Fedhuli fi ibadi.

(Seçkin) kullarım arasına katıl

وَادْخُل۪ي جَنَّت۪ي ﴿٣٠﴾

Vedhuli cenneti.

ve cennetime gir!