Kıyame Suresi سورة القيامة

لَٓا اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ ﴿١﴾

La uksimu bi yevmil kıyameh.

Kıyamet gününe yemin ederim.

وَلَٓا اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

Ve la uksimu bin nefsil levvameh.

Kendini kınayan (pişmanlık duyan) nefse yemin ederim (diriltilip hesaba çekileceksiniz).

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُۜ ﴿٣﴾

E yahsebul insanu ellen necmea ıza meh.

İnsan, kendisinin kemiklerini biraraya toplayamayacağımızı mı sanır?

بَلٰى قَادِر۪ينَ عَلٰٓى اَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ ﴿٤﴾

Bela kadirine ala en nusevviye bena neh.

Evet, bizim, onun parmak uçlarını bile aynen eski haline getirmeye gücümüz yeter.

بَلْ يُر۪يدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهُۚ ﴿٥﴾

Bel yuridul insanu li yefcure emameh.

Fakat insan önündekini (kıyameti) yalanlamak ister.

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۜ ﴿٦﴾

Yes'elu eyyane yevmul kıyameh.

«Kıyamet günü ne zamanmış?» diye sorar.

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ ﴿٧﴾

Fe iza berikal basar.

İşte, göz kamaştığı,

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ ﴿٨﴾

Ve hasefel kamer.

ay tutulduğu,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ ﴿٩﴾

Ve cumiaş şemsu vel kamer.

güneşle ay biraraya getirildiği zaman!

يَقُولُ الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ ﴿١٠﴾

Yekulul insanu yevme izin eynel meferr.

O gün insan, «Kaçacak yer neresi!» diyecektir.

كَلَّا لَا وَزَرَۚ ﴿١١﴾

Kella la vezer.

Hayır, hayır! (Kaçıp) sığınacak yer yoktur!

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمُسْتَقَرُّۜ ﴿١٢﴾

İla rabbike yevme izinil mustekar.

O gün varıp durulacak yer, sadece Rabbinin huzurudur.

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۜ ﴿١٣﴾

Yunebbeul insanu yevme izin bima kaddeme ve ahhar.

O gün insana, ileri götürdüğü ve geri bıraktığı ne varsa bildirilir.

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِه۪ بَص۪يرَةٌۙ ﴿١٤﴾

Belil insanu ala nefsihi basireth.

Artık insan, kendi kendinin şahididir.

وَلَوْ اَلْقٰى مَعَاذ۪يرَهُۜ ﴿١٥﴾

Ve lev elka meazireh.

İsterse özürlerini sayıp döksün.

لَا تُحَرِّكْ بِه۪ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِه۪ۜ ﴿١٦﴾

La tuharrik bihi lisaneke li ta'cele bihi.

(Rasûlüm!) onu (vahyi) çarçabuk almak için dilini kımıldatma.

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْاٰنَهُۚ ﴿١٧﴾

İnne aleyna cem'ahu ve kur'anehu.

Şüphesiz onu, toplamak (senin kalbine yerleştirmek) ve onu okutmak bize aittir.

فَاِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهُۚ ﴿١٨﴾

Fe iza kara'nahu fettebi'kur'anehu.

O halde, biz onu okuduğumuz zaman, sen onun okunuşunu takip et.

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۜ ﴿١٩﴾

Summe inne aleyna beyanehu.

Sonra şüphen olmasın ki, onu açıklamak da bize aittir.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَۙ ﴿٢٠﴾

Kella bel tuhıbbunel acileh.

Hayır! Doğrusu siz, çarçabuk geçeni (dünya hayatını ve nimetlerini) seviyor,

وَتَذَرُونَ الْاٰخِرَةَۜ ﴿٢١﴾

Ve tezerunel ahıreh.

ahireti bırakıyorsunuz.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌۙ ﴿٢٢﴾

Vucuhun yevme izin nadıreh.

Yüzler vardır ki, o gün ışıl ışıl parıldayacaktır.

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌۚ ﴿٢٣﴾

İla rabbiha nazıreh.

Rablerine bakacaklardır (O’nu göreceklerdir).

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌۙ ﴿٢٤﴾

Ve vucuhun yevme izin basireth.

Yüzler de vardır ki, o gün buruşacaktır;

تَظُنُّ اَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۜ ﴿٢٥﴾

Tezunnu en yuf'ale biha fakıreh.

Kendilerinin, bel kemiklerini kıran bir felâkete uğratılacağını sezeceklerdir.

كَلَّٓا اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ ﴿٢٦﴾

Kella iza belegatit terakıy.

Artık gözünüzü açın! Ne zaman ki can köprücük kemiğine dayanır,

وَق۪يلَ مَنْ۔ رَاقٍۙ ﴿٢٧﴾

Ve kile men rak.

«Tedavi edebilecek kimdir?» denir.

وَظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ ﴿٢٨﴾

Ve zanne ennehul firak.

(Can çekişen) bunun gerçek bir ayrılış olduğunu anlar.

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ ﴿٢٩﴾

Velteffetis saku bis sak.

Ve bacak bacağa dolaşır.

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمَسَاقُۜ‌۟ ﴿٣٠﴾

İla rabbike yevme izinil mesak.

İşte o gün sevkedilecek yer, sadece Rabbinin huzurudur.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ ﴿٣١﴾

Fe la saddeka ve la salla.

İşte o, (Peygamber'in getirdiğini) doğru kabul etmemiş, namaz da kılmamıştı.

وَلٰـكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ ﴿٣٢﴾

Ve lakin kezzebe ve tevella.

Aksine yalan saymış ve yüz çevirmişti.

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِه۪ يَتَمَطّٰىۜ ﴿٣٣﴾

Summe zehebe ila ehlihi yetemetta.

Sonra da çalım sata sata yürüyerek kendi ehline (taraftarlarına) gitmişti.

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ ﴿٣٤﴾

Evla leke fe evla.

Lâyıktır (o azap) sana, lâyık!

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۜ ﴿٣٥﴾

Summe evla leke fe evla.

Evet, lâyıktır sana ( o azap) lâyık!

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُتْرَكَ سُدًىۜ ﴿٣٦﴾

E yahsebul'insanu en yutreke suda.

İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır!

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنٰىۙ ﴿٣٧﴾

E lem yeku nutfeten min meni yin yumna.

O, (döl yatağına) akıtılan meninin içinden bir nutte (sperm) değil miydi?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ ﴿٣٨﴾

Summe kane alakaten fe halaka fe sevva.

Sonra bu, alaka (aşılanmış yumurta) olmuş, derken Allah onu (insan biçiminde) yaratıp şekillendirmişti.

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۜ ﴿٣٩﴾

Fe ceale minhuz zevceyniz zekere vel unsa.

Ondan da iki eşi, yani erkek ve dişiyi var etmişti.

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتٰى ﴿٤٠﴾

E leyse zalike bi kadirin ala en yuhyiyel mevta.

Peki (bunları yapan) Allah’ın, ölüleri tekrar diriltmeye gücü yetmez mi?